Elleri hayırlı işlere kullanmalı,
Bak; tahta ve çivi,
Biri darağacı
Biri tabut
Biri oy sandığı çakarken
Çirkin hırsların gölgesi düşüyor da gövdesine
Ağaç her bahar yeşilleniyor..
Toprak hikmetinden vaz mı geçiyor?
Aklın sesi yüreğe
Yüreğin sözü el’e geçmiyor
Ağrısı ömürlere çöküyor da yapılanların
Güneş’e leke mi düşüyor?
Cinaslı akınlarda benzettik de benzettik
Yazın’da ustaca bileyip,
Hayat’ta yetenek körelttik…
Cinaslı akınlarda çocuklar gibi şendik,
dipsiz cümleler semirdik
masumiyeti yitirdik
hesapsız şen’liklere açılan gedik
İçsıkıntısı bilmeyen çocuğun karşısında…
Çokyüzlü benimsedik.
Cinaslı akınlarda benzettik
birbirine benzemeyen her şeyi birbirine…
Yine de olmadı.
Birileri yaşamı anlamaya çalıştı
Birileri yaşadı.
Elleriniz boş geldiniz,
Unutmayacaktınız;
En büyük giziniz sizdiniz…
Evrenin sonsuz ritmi, sestiniz.
Ormanlarda fısıltı,
Nehirlerde akıntı,
Gökte yıldız, ay, güneş,
Arzda can olan, ‘yaşam’ denen yeldiniz.
Varlığınızda esmek yerine
‘Ben’ dediğiniz gürültücü maskeler edindiniz…
1.
Doğum tarihiniz ?
İlk cinnetiniz?
İlk cinayetiniz ?
Derin mezarların ezgisi sessizliğiniz,
Sesinizi nerede kaybettiniz ?
Ölüm tarihiniz ?
Peki ya mazeretiniz ?
2.
Kandırılabilme kabiliyetimi yitirdiğim güne rastlar ilk cinnetim ;
Çıplak ve mubah sayılan yalanlarında benliklerin.
Ruhumu kanatıp parçaladığında kanatlarımı gölgeler
İlk cinayetimi işledim.
Kanatlar; yoluydu,
Çözerek düğümlerini can’ın,
Işığının koynunda soluduğum gerçeklerin.
Ardı sıra son bir çığlıkta kayboldu sesim.
Ve kalan kapkaranlık boşlukta son’umu ferman ettim
Direnmedi takatsiz bedenim.
Peki ya siz, sonsuzluktan mı gelmiştiniz?
3.
Yerine gelmeyen vaatleri ışığın…
Kamaştırıp kapatışı gözlerimi,
Alamayışım,ışıyamayışım içimde.
Yalnızca gölgesini düşürüşü
Çıldırtışı,loş ikilikte hayalet var’lığımı.
Ne karartabiliyorum zavallı ömrümü yeterince
Ne aydınlatabiliyorum şimdi.
Kurtuluş masal !
Soluk hep arada derede…
( Kemal Açan’a )
Surlarımın ardında hangi azap fethedebilirdi ömrümü
Zaptını namümkün kılıp sırçaköşkler inşasında nöbetteyken kalemde
Ki korku bundandı,yargı bundan,yardım bundan
Sırf, yara almasın diye benliğim..
Bir büyük tufanla yerle bir ettin hepsini; ‘ben’ dediğim!
Zirvesini düşümde hep izlediğim,
Bir adım yolken önümde
sebepsiz ertelediğim karşılaşmak zamanını,
Şanlı Olympos’un da varmış bildiği
O tufan gününde misafir edecekmiş beni…
O topraklara öyle basmak varmış,
O zeytin dallarını öyle tutmak,
O zirvede seni oracığa bırakmak,
Beni..
Her şey nasıl da sahte göründü yamaçlardan aşağı…
Ben döndüm mü, ikimizi de mi gömdüm bilmiyorum serseri………
Katli vacip benliklerimin cinai sorumluluğu
Çarpıştı hortlak dirençlerimle
ne sorumluluk kaldı ne katil olmak.
Günler,aylar,yıllarca dirilip dikildiler ömrüme.
Fani olduklarını biliyorum.
Kimi kusursuz katilim
kimi beceriksizin teki.
Beni gidi beni...
Karşıtı olmadan onaylanamıyorsa hiçbir şey
Kederi yadsıdığında
Sevinçleri de paketleyip gönderiyorsun uzaklara fark etmeden.
Üzülmek hiç çabasızken
Sevinmek için paralıyorsun kendini...
Kaçmasam
kovalamazdım da belki ihtimalini
uzun uzun düşündüm
yakaladığımdan korkmayacağıma ikna olup da
durdum.
Sonuç;boşuna ıskalanmış onca zaman...
kaçmadığımda ve kovalamadığımda
ben bana daha da uzaklaştım 'hiç' bir boşlukta.
Yakalama ihtimalimi de yaktım!
Tanımlanmış hiçbir şeyin tuzağına düşmemek için çabalarken edindiğin
Çok tanıdık sıkıntı
Salıverdiklerinin arkasından bakarken
Boş ellerinin ıssızlığında kalan pişmanlık
Neyi anlatır?
O dili öğrenemedim.
Ben,ben olurken
Filozoflarım oldu
Yazarlarım
Şairlerim;beni bana anlatan yaşamın kör kuyusunda.
El yordamıyla,ayırmaya çalışırken iyiyi kötüden
Güzeli çirkinden,
Işık olup süzülen karanlıklarıma.
O gençlik coşarken deli kanımda,
Sevdalanıp da,
Şiire mi
Yar’e miydi o sevda
Usta’mın dizeleriyle anlattığım?
Bu gün hala ayıramadığım...
Serseri gençliğimin
“Serseri şair”ini de uğurluyoruz.
Genç ömrüm..
Sevdalarım..
Aydınlığım..
Yüreğime çöken sefil,çaresiz ağrım şimdi...
Nasıl anlatayım?Ben şiir yazamam ki!
Becerebilseydim
Anlatabilseydim sana feryat feryat dizelerle,gidişini.
Nasıl olur?
Ben şair değilim ki!
Ama ta şuramdan kopanlar bak,sana.
Pia’ya,
“Mecburen” Aşiyan’a...
Elveda serseri şairime,
Elveda Attila İlhan’a!