Ve Saire

Üstadın dediği gibi; “Bu ağızlar bu kulaklara göre ağız değil”. Katledilen bir sevgili insanın ardından, manzaraya rağmen, ümidimi karartmamaya gayretle karaladığım üç beş satıra gelen yorumların ruhumu acıtan sefil çaresizlik hissini savuşturmaya uğraşmaktayım bu saatlerde.

“Bir Ermeni öldü hepiniz Ermeni oldunuz,15 şehit öldü Mehmetçik olmadınız” emanet sloganıyla karşı çıkanlar,neyin karşısında dahi olduğunun farkına olmayan bu kalabalıklar,bu yerinden oynamayan taşlar,bu duvarlar,karanlığın aralayamadığımız perdeleri,bu kolektif cinnet nedir,neresinde durulur,nerden bakılır,nasıl anlatılır?

Mehmetçiklerle gazetecileri katlettiren zihniyetin zaten bir ve aynı olduğunu anlatmaya, bu oyunda kimin katil kimin maktul olduğunun karmaşasına düşürerek uyuşturulan zihinlere, intikam aşısıyla zehirlenen benliklerini kendine getirecek, aslına döndürecek, olan biteni salt insan olma halinin zapt edilmemiş penceresinden gösterecek cümleleri olan var mı?

 Eşsiz saflıkta özler, nice güzellikleri hak eden güzel, evrimin kahramanı, tüm canlıların sultanı, eşiz sevgilerin kahramanı, nesillerin mimarı oldukları gerçeğine ihanet ettiklerini anlatabilecek olan var mı?

Böyle sürer giderse, başta kendileri olmak üzere bu acıklı oyunda hepimizin “kurban” olduğunu haykırmaya yetecek soluğu, her köşede çınlayan bu amansız çığlığı duyurmaya muktedir sesi olan var mı?