Ve Saire

( Kemal Açan’a )

Surlarımın ardında hangi azap fethedebilirdi ömrümü

Zaptını namümkün kılıp sırçaköşkler inşasında nöbetteyken kalemde

Ki korku bundandı,yargı bundan,yardım bundan

Sırf, yara almasın diye benliğim..

Bir büyük tufanla yerle bir ettin hepsini; ‘ben’ dediğim!

Zirvesini düşümde hep izlediğim,

Bir adım yolken önümde

sebepsiz ertelediğim karşılaşmak zamanını,

Şanlı Olympos’un da varmış bildiği

O tufan gününde misafir edecekmiş beni…

O topraklara öyle basmak varmış,

O zeytin dallarını öyle tutmak,

O zirvede seni oracığa bırakmak,

Beni..

Her şey nasıl da sahte göründü yamaçlardan aşağı…

Ben döndüm mü, ikimizi de mi gömdüm bilmiyorum serseri………